Janusz Szuber. Poeta. Sanoczanin. Rocznik 1947.
Metrykalnie rówieśnik poetów Nowej Fali. Z tym, że kiedy oni wydawali wiersze, on swoje chował do szuflady. Zaczął je publikować dopiero na przełomie lat 1995/1996. Jako pierwszy ukazał się tzw. pięcioksiąg, wydany nakładem kuzynki poety, Grażyny Jarosz z Oslo: Paradne ubranko i inne wiersze, Apokryfy i epitafia sanockie, Pan Dymiącego Zwierciadła, Gorzkie prowincje, Srebrnopióre ogrody.

Jego poezja bardzo szybko zdobyła uznanie krytyki, czytelników i... innych poetów.
Zbigniew Herbert w liście do Janusza Szubera pisał: Niestety, mój drogi przyjacielu, jest Pan poetą i nic na to nie można poradzićCzesław Miłosz zaś wiersz Pianie kogutów skwitował krótko: To arcydzieło.

Do tej pory w języku polskim ukazało się ponad 20 książek poetyckich Szubera. Jego wiersze były tłumaczone m.in. na ukraiński, angielski, francuski, niemiecki, flamandzki.

Janusz Szuber jest członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich i PEN Clubu. Otrzymał nagrody Kazimiery Iłłakowiczówny, Fundacji Kultury, Fundacji Władysława i Nelli Turzańskich.

Poeta jest także działaczem społecznym - wspólnie z Tomaszem Korzeniowskim powołał do życia (dziś już niestety nieistniejące) Stowarzyszenie Korporacja Literacka, mające integrować środowisko literackie ziemi sanockiej. Był też spiritus movens ośrodka Pancovianum działającego przy Miejskiej Bibliotece Publicznej w Sanoku. Celem było gromadzenie materiałów nt. Mariana Pankowskiego, wybitnego literata wywodzącego się z Sanoka. Efektem tych działań była m.in. konferencja naukowa poświęcona Pankowskiemu i cykl publikacji Akta Pancoviana.  

W ramach cyklu Goście Janusza Szubera mieszkańcy Sanoka mają okazję do spotkania "na żywo" takich osobistości literackich jak Antoni Libera, Bronisław Maj czy Paweł Huelle.

(obszerny biogram Janusza Szubera napisany przez Jacka Mączkę można znaleźć na portalu Culture.pl)

 

Kategorie: